لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ » ( ابراهيم / 5 ) « و همانا ، ما موسى را با نشانه‌ها و معجزات خود فرستاديم [ و گفتيم ] قوم خود را از تاريكىها به سوى نور بيرون آر ، و ايام الله را به يادشان بياور كه همانا در اين يادآورى ، نشانه‌هايى براى هر شكيباى سپاسگزار است . » وجه استدلال اين است كه بگوييم : چيزى كه علامت خدايى دارد بايد گرامى داشت و يا بايد هر چه كه مايه‌ى هدايت و خروج از تاريكىها به نور است ، متذكر شد و نگذاشت به دست فراموشى سپرده شود . شايد اين يادآورى و تذكر يكى از مراتب شكرگزارى است كه قرآن درباره‌ى آن مىفرمايد : « وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ . . . » ( ابراهيم / 7 ) « و [ به خاطر آريد ] زمانى كه پروردگارتان اعلان كرد كه اگر شكر گزاريد ، حتماً بر شما ] نعمت هايى [ مىافزايم . » و باز آيه‌ى شريفه‌ى : « وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ » ( انبياء / 107 ) « و ما تو را جز رحمتى براى جهانيان نفرستاديم . » كه در آن پيامبر اكرم را رحمت براى عالميان مىداند و در آيه : « قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا . . . . » ( يونس / 58 ) « بگو : به فضل و رحمت خداوند [ آرى ] به آن فضل و رحمت شاد باشند . » خداوند از ما طلب